Marokko is te verdelen in vier natuurlijke landschappen.
1. Het Rifgebergte ligt evenwijdig aan de Middellandse-Zeekust
en omvat de bergketens vanaf de Monding van de Moulouya
tot aan de Straat van Gibraltar. De hoogste top is de Tidirhine
(2456 m). Het is weinig toegankelijk bergland met veel erosie.
De kust van het noorden van Marokko is rotsachtig.
2. Het Atlasgebergte bestaat uit de Midden-Atlas (de noodwestelijkste
keten van de Atlas) en de Hoge Atlas die verbonden is met
de zuidelijkste keten, de Anti-Atlas. De Hoge Atlas bestaat
voornamelijk uit een serie hoge plateaus (tot 2000 m), die
de zuidzijde van de vlakte van de Sous begrenzen en in terrassen
naar de wadi`s in het voorland van de woestijn afdalen.
3. De hoogvlakte van Oost-Marokko, een steppe in de regenschaduw
van de Atlasketens. Hier ligt het brede dal van de 530 km
lange Moulouya, die ontspringt op de Midden-Atlas en uitmondt
in de Middellandse Zee. Afdalend van het Atlasgebergte naar
het zuidoosten ligt op een hoogte van 1500 à 1600
meter een plateaulandschap, dat door een breuklijn gescheiden
wordt van de Sahara. De beweging langs dit breukvlak veroorzaken
soms hevige aardbevingen (verwoesting van Agadir in 1960).
4. Het gebied ten noordwesten van de Atlas. Er zijn drie
landschapsvormen te onderscheiden, een vruchtbare kustvlakte,
meer landinwaarts een droog, steppeachtig, minder vruchtbaar
plateau en tenslotte een strook aan de voet van het gebergte.
Deze laatste is rijk aan water en vormt een aaneenschakeling
van boomgaarden, waarvan de oase van Marrakech het middelpunt
vormt.